Over straathonden en bijna-doodervaringen

Interview met Koenraad Ecker van The Stray Dogs

Een man jaagt zijn auto ‘s nachts over de laatste kilometers van zijn leven. Er volgt een klap, snerpend gekras van openscheurend blik en glasgerinkel. Het razende gevaarte komt tot stilstand, maar in het hoofd van de man blijven de gedachten als motten te pletter vliegen. Met een lijf aan flarden en een kraakheldere geest aanschouwt hij zijn gebarsten leven.

WALPURGIS zet twee oude rotten aan het werk: de theatercoryfee François Beukelaers en de brommerige oude schrijver Jeroen Brouwers (hij weet hoe dat moet) en laat hen clashen met jonge honden Frederik Meulyzer, Koenraad Ecker van The Stray Dogs en Karen Dick en Diederick Nuyttens. Zo ontstaat een muzikale en filmische trip op een gloednieuwe tekst van Brouwers. Met één van deze jonge honden hadden we een gesprek op het nazomerse terras van een Brussels theater.

Koenraad, samen met Frederik vorm jij The Stray Dogs. Zegt die naam iets over jullie muziek?
Frederik en ik leerden elkaar kennen bij de jazzopleiding van het Lemmensinstituut en vormden met enkele studenten een band. Toen we met ons beiden een eigen stijl begonnen te ontwikkelen vlogen we buiten in het jazzcircuit wegens te electronisch, te weinig jazzy. Maar voor de andere scenes zoals dance waren we dan weer te experimenteel en te weinig dance. We voelden ons als stray dogs, straathonden, nergens thuis.

Waar konden jullie dan wel terecht met jullie muziek?
We hadden het geluk een Zwitsers videokunstenaar te ontmoeten, Legoman (Yannick Jacquet), met wie we de audiovisuele voorstelling Intangible States maakten. Daarmee speelden we op het Dominofestival in de AB en werden we uitgenodigd op festivals in Polen, Frankrijk en Zwitserland.
Tijdens het creatieproces zijn we bij een aantal kunstencentra Artist in residence geweest, zodat we verschillende werkperiodes konden afsluiten met een publiek toonmoment. Op één van die toonmomenten, in KC Nona in Mechelen, heeft WALPURGIS onze muziek in combinatie met video ontdekt.

Hoe keken jullie als jonge honden aan tegen de samenwerking met twee oude mannen?
François is geen oude zak, maar een man met présence op het podium, doorleefd als een oude blueszanger zonder bullshit. De tekst gaat natuurlijk over een oude man. Brouwers laat hem een beetje cynisch en gelaten terugkijken op zijn leven. Maar de vier jonge mensen live op de scène vormen met hun vitaliteit en energie een tegengewicht dat het gevecht aangaat met het cynisme. Daarom is het belangrijk dat er geen tweedeling is tussen de theatertekst en de muziek, dat de verschillende media geen uitleg geven over elkaar, dat alles in elkaar vloeit. Wij zullen als muzikanten evenzeer bewegen op het podium als de acteur en diens stem wordt evenzeer een element van de muziek. Onze muziek bouwt mee de wereld waarin de voorstelling ontstaat en waarin de toeschouwer zich begeeft. Alles gebeurt live: de video, de muziek en het spel. We zullen enkele setups hebben staan waartussen we kunnen bewegen.


Waaruit bestaan zo’n setup?
Dat varieert een beetje, maar steevast is er een laptop bij. Verder gitaar, effectenpedalen, cello, percussie, synths en de verschillende micro’s met effecten voor de stem. François heeft een erg geschikte stem om subtiele effecten onder te zetten. We tonen ook de fysieke kant van de muziek. De muziek is subtiel maar niet braaf, niet proper, met goesting en hij maakt gebruik van de meest recente electronica.

Westrandmagazine nov-dec 2011 – Tekst & beeld: Wim Van Parijs

Facebook

Af en toe posten we nog wel eens een blog-berichtje, maar wie ons van dichtbij wil volgen is meer dan welkom op onze Facebook-pagina. See you there!

HAVEN 010 - reunie

Twee maanden na de (voorlopig) laatste voorstelling van HAVEN 010 wilden we wel eens weten hoe het met iedereen gesteld was. En dus organiseerde WALPURGIS zaterdag 16 oktober een klein feestje voor de hele crew!
Ons koor van asielzoekers - samengesteld uit bewoners van de opvangcentra Linkeroever en Kapellen - was bijna voltallig aanwezig. Wat een verrassing te horen dat het merendeel van hen ondertussen niet meer in de opvangcentra woonden maar over het hele land verspreid wonen, van Brugge tot Luik, van Merelbeke tot Putte.
Fijn om iedereen terug te zien. Ondanks het herfstige weer werd het in deFENIKS weer een beetje Zomer van Antwerpen.
En natuurlijk zette er iemand 'Alors on danse' van Stromae op, en natuurlijk moest er dan gedanst worden...
Wie foto's wil zien kan hier ons album op Facebook bekijken.

Brainstorm WALPURGIS

We trokken met de voltallige ploeg naar de zee voor een intensieve brainstorm. Erg productief (en ook erg gezellig!)!

Kijk hier voor de foto's op Facebook.

Cole Porter Sessie 3 deze zondag 27 december

We nodigen jullie graag uit op de Cole Porter Sessies die Wilfried Van den Brande (vocals) en Dirk Baert (piano) organiseren bij BAFF in samenwerking met WALPURGIS.

De eerste twee sessies zijn reeds voorbij, maar je kan inpikken bij de derde sessie op zondag 27 december, die focust op de muziek van Cole Porter van net na de beurscrash in 1929. Actrice Simone Milsdochter zingt en speelt mee.

Op 10 zondag namiddagen exploreren Wildfried en Dirk chronologisch het oeuvre en leven van deze fenomenale Amerikaanse componist, een icoon van de internationale jetset uit de jaren '20-'60 van de 20ste eeuw. Cole Porter schreef tekst en muziek van meer dan 40 standards, songs die in het collectieve geheugen gegrift staan. Night and day, Ev're time we say goobye, I've got you under my skin, Anything goes,....
Maar naast deze hits is er ook veel ontontgonnen en toch uitermate interessant terrein. Met behoorlijk kritische zin maakten Wilfried en Dirk een selectie van een kleine 200 songs uit de meer dan 900 titels die Porter schreef.

Kijk voor meer inhoudelijke informatie over de Cole Porter Sessies op de website van BAFF.

Cd Bart Vanhecke genomineerd voor KLARA muziekprijzen!

De cd Close my willing eyes met muziek van Bart Vanhecke die in 2008 werd uitgebracht bij Fuga Libera door Het Collectief en WALPURGIS werd genomineerd voor de KLARA muziekprijzen!
WALPURGIS roept iedereen op om mee te stemmen op de website van de KLARA muziekprijzen.
Om een fragment te beluisteren of om de cd te bestellen kan je terecht op deze pagina van de WALPURGIS website.


Het grootse Close my willing eyes, een driedelig werk voor 3 sopranen en 9-koppig ensemble, dat ook de naam geeft aan deze cd, is aangevuld met solowerken en kamermuziek in uiteenlopende bezettingen.


De Standaard over de cd:
Het is een indrukwekkend overzicht van gevarieerde goed doortimmerde én prachtig expressieve muziek. (...) Het titelnummer Close my willing eyes laat de diepste indruk na. Het grote ensemble en drie sopranen laten smachtende melodische arabesken door elkaar kronkelen en geven de verzen van John Keats over nacht, slaap en dood zo een adembenemende intensiteit.

les noces à Bours

Enkele foto's van onze huwelijksreis naar de Pyreneeën....
Klik hier voor de slideshow

Le homard est arrivé!

Zaten we daar in Tarbes met twee vrachtwagens vol gerief en een bus vol artiesten, en nu waren we toch wel iets vergeten zeker: de kreeft voor de generaal... en aangezien plastic kreeften onvindbaar zijn in de Pyreneeën kwam onze 'special guest' met DHL... Met dank aan Veerle van de Roovers en Laika!!
En ik mocht ze uitpakken! Nooit gedacht dat ik zo blij kon zijn met een plastic kreeft ;-)

les noces/svadebka/le mariage - Franse première

Het is weer zover! WALPURGIS, de Roovers en Het SPECTRA Ensemble spelen weer een reeks Russische bruiloften! Dit keer op locatie in Tarbes, Zuid-Frankrijk, op uitnodiging van Le Parvis Scène Nationale.
De technische ploeg is al ter plaatse en voorziet de circustent (!) van de nodige bekleding en technische snufjes (lees: veel hout, veel tapijten). Vrijdag vertrekt de productie/keukenploeg en wordt er in onze repetitiezaal in Mortsel nog gerepeteerd met de zangers. En dan zondag vertrekt de bus met het hele bonte gezelschap richting Pyreneën...
We hebben er zin in!
Wie wil komen kijken kan reserveren via http://www.parvis.net/
Ik beloof foto's te zetten op blog en facebook - als het internet ginder werkt natuurlijk... ;-)

WALPURGIS heeft niet stil gezeten, ziehier het bewijs

Er is weinig geblogd de voorbije twee maanden, en daar is wel degelijk een reden voor: er werd hard gewerkt om het nieuwe kantoor en de nieuwe zaal/repetitieruimte van een bouwwerf naar twee bruikbare ruimtes om te toveren. De WALPURGIS medewerkers ontpopten zich als ervaren bouwvakkers en kaleiden, schilderden, schuurden, plamuurden, sleurden, schroefden, slepen en vernisten dat het een lieve lust was.
Bij deze een aantal foto's om jullie een kleine blik achter de schermen te gunnen...

de zaal in wording

Ecotoiletjes = tof! vooral als het vriest.....

ons kantoor in den beginne

Valerie en Stef ondersteunen de gyproc terwijl Kris de vijzen erin draait

moet er nog iets afgeplakt worden?

Superwoman!

kaleien is kweeniehoetof! (hmm.)

onze zakelijk leider zoals we hem niet elke dag zien....

even de innerlijke mens versterken


de eerste laag, primer

de keukenbouwers

de tribunebouwers

voor alle duidelijkheid: dit is een schuurmachine

laat het publiek maar komen!!

WALPURGIS goes GREEN

WALPURGIS wil zich meer engageren in het ecologieverhaal. Niet dat we daar niet mee bezig waren - het was al langer iets waar de werknemers van WALPURGIS individueel rekening mee hielden. Maar vanaf nu willen we het als organisatie structureel aanpakken. In de komende weken en maanden willen we onderzoeken hoe we onze voetafdruk kunnen verkleinen zonder onze artistieke doelstellingen uit het oog te verliezen. Wat we concreet ondernemen lezen jullie onder andere via deze blog.

Wie geïnteresseerd is kan eens kijken op
de website van THE BIG ASK
Of het verslag van de Klimaatconferentie van het Vlaams Theater Instituut lezen op
website van het VTI

zaal de FENIKS herrijst!

De verbouwingen van ons pand aan het Deurneleitje in Mortsel zijn volop bezig! Tegen begin 2009 hopen we gebruik te kunnen maken van onze nieuwe kantoor- en repetitieruimte. Op het FENIKSFESTIVAL 09 eind april-begin mei is iedereen van harte welkom om een kijkje te komen nemen!

ZILKE - enkele reacties uit Amsterdam

ZILKE op Theater op de Markt

Hierbij al enkele persfoto's. Later meer...

Afscheid van Bert André

Een eresaluut voor Bert André, onze kapitein en eregast in de noces/svadebka/de bruiloft in de Zomer van Antwerpen in 2005.
Het was een plezier en een eer om met je te mogen werken.

WALPURGIS wenst familie, vrienden en collega's veel sterkte toe met dit afscheid.
Meer reacties zijn te lezen op de pagina bij het VTI
Kijk hier voor het in memoriam van KLARA.

Trinity Trip - Peter van Kraaij in Mezzo

Op 24 april 2008 was Peter van Kraaij te gast bij Mezzo op Radio 1
Bij deze de uitgetikte versie - met dank aan Joanna Ptaszynski.
Veel leesplezier!
Caroline

MEZZO: In Platform in Antwerpen gaat vanavond een nieuwe creatie in première, Trinity Trip, een creatie van regisseur Peter van Kraaij. Goedemiddag. Vanavond première. Is alles in orde, dat je de tijd hebt om nog even langs te komen?
VAN KRAAIJ: We hopen dat. Het is altijd heel spannend, een première. Gisteren hadden we een eerste try-out, en die verliep eigenlijk heel goed.
MEZZO: Het is een culminatiepunt, die première, want je hebt er heel hard aan gewerkt, aan voorbereid, research gedaan...
VAN KRAAIJ: Ja, dat klopt. Ik denk eigenlijk, als ik mijn eerste notities van de voorstelling bekijk, dat het een vijf-, zestal jaar is. Dan spreek ik hier echt over de eerste keer dat ik met de inhoud, met de Blaschka's, met name, glaskunstenaars, in contact ben gekomen.
MEZZO: Ok, we moeten het over een paar interessante figuren hebben. Laten we eerst die twee Blaschka's bekijken van dichtbij, onder de loep nemen. Vader en zoon Blaschka, je zei het al, glaskunstenaars. Is het heel erg dat ik nog nooit van hen gehoord had?
VAN KRAAIJ: Neen, want ik had dat ook nog nooit gedaan. Op een bepaald moment in New York was er een vriend van mij die de catalogus doorgaf van het botanisch museum in Harvard - want daar staan die dingen. Er bleek dus een collectie bloemen en planten in glas in te staan, een enorme collectie: het gaat over duizenden aparte stukken, eigenlijk. Dat fascineerde me enorm, die foto's, die afbeeldingen daarvan waren zo ongelooflijk mooi en ook zo'n exacte weergaven van de natuur. Ik ben beginnen lezen over die twee figuren, een vader en een zoon, Leopold en Rudolf. Ze bleken eind negentiende eeuw en begin twintigste eeuw, gedurende veertig jaar, die collectie te hebben gemaakt, in Dresden. In volstrekt isolement, in hun atelier in Dresden. Ondertussen ging er natuurlijk een hele wereld voorbij.
MEZZO: Dat zal wel, eind negentiende, begin twintigste eeuw...
VAN KRAAIJ: Een enorme geschiedkundige evolutie voltrok zich rondom hen, en zij hebben eigenlijk - in hun briefwisseling, althans, is daar niets van terug te vinden - die hele geschiedenis aan zich voorbij laten gaan. Ze hebben zich volledig gewijd aan de creatie van een unieke collectie.
MEZZO: Je zei het al: het zijn bloemen, planten, cactussen zitten ertussen, zeeanemonen, echt naar waarheid. Ze zijn heel gelijkend, omdat ze ook een wetenschappelijk doeleinde hadden.
VAN KRAAIJ: Ja, op dat moment was het zo dat die dingen eigenlijk een didactische waarde hadden. Ze werden ook besteld. Deze collectie werd besteld door Harvard University, en de bedoeling was om de studenten biologie les te geven aan de hand van deze exemplaren. Dat was natuurlijk omdat, wanneer men planten en bloemen bestudeert, men altijd zit met dat hele proces van verwording, van bloei, maar ook van aftakeling, zeg maar. Met deze exemplaren in glas kon je natuurlijk exact, gedurende weken, een zelfde bloem...
MEZZO: Want die blijven hetzelfde, dat gaat niet kapot. Tenzij je het laat vallen. Die mannen, vader en zoon, in zelfgekozen isolement, heel hun leven daar aan gewerkt. Dat is onvoorstelbaar! Welke zoon, trouwens, wil er nu heel zijn leven in een zelfgekozen isolement met zijn vader samen werken?
VAN KRAAIJ: Blijkbaar was dat toen nog veel gebruikelijker. Het is ook zo dat zij al pasten in een traditie van glasblazers. Al drie of vier generaties voor hen waren er ook al glasblazers bezig in de familie. En het fascinerende - want dat is natuurlijk de reden dat ik dat gegeven heb opgepikt - is dat je ziet dat die zoon een soort kopie wordt van zijn vader en zich dus ook niet afvraagt of hij dat levenswerk moet verder zetten, maar gewoon naadloos verder blijft werken en die dingen verder realiseert.
MEZZO: Hij wordt zijn vader.
VAN KRAAIJ: Ja. Hij wordt zijn vader. En, eigenlijk, gaat de voorstelling Trinity Trip over hoe zonen vaders worden of zich losscheuren van hun vaders. Het heeft daar heel veel mee te maken, met jongens die volwassen worden, want ook de tweede lijn - de Oppenheimer-lijn - gaat voor mij heel erg over een figuur die heel lang zoon is gebleven, heel lang jongen is gebleven. En dan eigenlijk, na de drop van de atoombom, meteen een oude man is.
MEZZO: Over die Oppenheimer zullen we het zodadelijk hebben. Nog een ding wil ik weten over die glazen objecten, die bloemen en die planten. Het is abnormaal hoe echt ze eruit zien.
VAN KRAAIJ: Ja. Het heeft natuurlijk te maken met de enorme vakkennis van die mensen.
MEZZO: Ja, want hoe hebben ze dat in die tijd zo perfect kunnen maken?
VAN KRAAIJ: Oorspronkelijk, die zeeanemonen en zo hebben ze vaak nog gemaakt op basis van afbeeldingen in encyclopedieën, en waren daardoor vaak fout, omdat het van tweedimensionale afbeeldingen vertrok. Terwijl ze de planten en bloemen echt vanuit de natuur getekend en ontwikkeld hebben. Er zijn heel veel bloemen en planten overgebracht naar Dresden en in de buurt van Dresden. Er zijn dingen gecultiveerd geweest in serres, speciaal voor hen, zodat ze naar natuur konden werken. En ja, ze hebben er veertig jaar aan gewerkt, dus ze konden ook de tijd nemen om perfectionist te zijn, zeg maar.
MEZZO: Ik begrijp jouw fascinatie. Straks misschien een fascinatie die iets moeilijker ligt, met meneer Oppenheimer...
---------------------
MEZZO: We hebben het met Peter van Kraaij over Trinity Trip, vanavond in première in Platform in Antwerpen. Een nieuwe creatie. Die trip waar vader en zoon Blaschka, waar we het net over hadden, in hebben gezeten, veertig jaar lang die dingen gemaakt, die mooie glaskunstwerken. Een trip ook, volwassen, worden, en dan hebben we het nog niet over Trinity. Trinity Project, dat verwijst eigenlijk naar de Trinity test, de eerste test met nucleaire wapens. En dan komt Oppenheimer op de proppen.
VAN KRAAIJ: Ja, dat klopt. Toevallig, eigenlijk. In de periode dat ik met die Blaschka's aan de slag ging, zag ik een documentaire over Los Alamos, over het labo waar de eerste bom is gemaakt. En op één of andere manier vond ik daar een parallel in. Je had daar ook een heleboel wetenschappers die samen zaten, ook in volstrekt isolement, en die eigenlijk ook een levensdroom realiseerden. Uiteraard had die levensdroom veel grotere consequenties, maar strikt genomen gaat het, denk ik, in beide verhalen over mensen die een grote droom gedurende jaren probeerden te verwezenlijken.
MEZZO: Ja, alleen bij die Oppenheimer krijgt dat meteen ook een grote morele lading mee. Eén van de grootste morele vraagstukken ooit, natuurlijk, want de man was een wetenschapper, maar was de vader van de atoombom.
VAN KRAAIJ: Ja, dat klopt. En dat is natuurlijk ook het verschil: de Blaschka's hebben eigenlijk een collectie gemaakt die verder geen enkele historische repercussies heeft gehad; in het geval van Oppenheimer is dat natuurlijk heel anders geweest. Hij heeft zich echt vanuit een grote passie voor kwantum en voor nucleaire wetenschap geëngageerd om dat project te gaan leiden. En hij heeft dat natuurlijk met succes - zoals u inmiddels weet - volbracht.
MEZZO: "Succes" is relatief...
VAN KRAAIJ: ...is relatief, ja, maar het mooie is - en als je die biografieën over hem leest, dan merk je dat hij een heel complexe figuur is. Hij is iemand die zichzelf heel veel vragen heeft gesteld bij die realisatie en die misschien ook iets te laat heeft ingezien dat hij uiteindelijk de beslissing niet zou nemen. Hij kon dus wel die bom realiseren, en ergens nog wel die illusie hebben dat ze misschien niet zou moeten gebruikt worden, maar uiteindelijk heeft hij natuurlijk - zeker die laatste weken voor de drop - ingezien dat de politiek en het militaire apparaat de dingen overnamen. Dat wil niet zeggen dat ik Oppenheimer wil neerzetten als een soort naïeve wetenschapper, want dat was hij niet. Maar het is, denk ik, wel iemand die vlak na de drop op Hiroshima alles in het werk heeft gesteld om in de toekomst het gebruik van atoomwapens te verhinderen. Het is een heel complexe, tragische figuur, vind ik...
MEZZO: Ja, want hoe ga je dáár mee om, wat een verpletterende verantwoordelijkheid!
VAN KRAAIJ: Ja, en dat is ook een beetje de vorm waarin de voorstelling nu gebeurt. Ik heb op de scène drie vertellers: één acteur, Michael Vergauwen, die vooral de Blaschka-lijn vertelt; dan heb ik Han Kerckhoffs en Oscar Van Rompay, die met hun tweeën de Oppenheimer-lijn vertellen en dat is niet toevallig: voor en na. Han is degene die meer reflecterend terugkijkt op de consequenties van zijn daden en Oscar is eigenlijk de jongere Oppenheimer, die nog met die illusies en met die dromen rondloopt.
MEZZO: Hoe past die muziek van Bart Vanhecke daar dan nog in?
VAN KRAAIJ: Kijk, ik denk dat Bart fantastisch mooie liederen heeft gecomponeerd. Dat was ook de vraag op een bepaald moment: in de biografie van Oppenheimer komt heel vaak terug dat hij gefascineerd was door de Baghavad Gita, een heel bekende tekst uit het hindoeïsme. Daarin vond hij vaak troost maar ook een soort motivering voor zijn handelen, zeg maar. Het is een prachtige tekst in verzen en ik heb uit die tekst een aantal verzen genomen en gevraagd aan Bart om die op muziek te zetten. De uiteindelijke vorm van de muziek zijn zeven liederen, die uitgevoerd worden door Judith Vindevogel,sopraan, en Benjamin Dieltjens, klarinet. Prachtige muziek. De muziek is voor mij een beetje de innerlijke wereld van Oppenheimer. Af en toe wordt de voorstelling - je kan bijna zeggen - stilgezet en luistert de speler samen met het publiek naar die liederen.
MEZZO: Naar wat er omgaat, bijna.
VAN KRAAIJ: Ja, dat is het een beetje.
MEZZO: Het zegt misschien meer dan mocht je het vertellen.
VAN KRAAIJ: Ja, dat klopt. Je krijgt dus eigenlijk door de liederen een soort context, de mogelijkheid om als publiek ook even te verwijlen bij die belangrijke keuzes en beslissingen en de motivaties ook die hij voortdurend zocht voor zijn daden.
MEZZO: We moeten daar naartoe, denk ik, vanavond. De eerste keer in Platform in Antwerpen, daarna op nog veel andere plaatsen.

Trinity Trip - foto's

Hierbij enkele foto's van de voorstelling door Koen Broos

ZILKE - eerste lezing

Paasmaandag hield de quasi voltallige ploeg van ZILKE - dood en ontwaken, een coproductie van WALPURGIS en Flat Earth Society, een eerste lezing van de voorstellingstekst. Pieter de Buysser schreef de tekst, die bewerkt werd door Judith Vindevogel. Peter Vermeersch componeert de muziek voor deze muzikale farce.
Komt dat zien! Komt dat zien!
(vanaf 7 augustus...)

Judith Vindevogel

Eurudike de Beul

Geert De Wit, Geert Vandyck, Evelien Van Hamme, Judith Vindevogel

Peter Vermeersch, Dirk Baert

Nordine Benchorf, Peter Vermeersch

Wim Viaene, Pieter de Buysser

Pieter de Buysser, Bernard Van Eeghem, Nordine Benchorf

Muzikanten van FES: Marc Meeuwissen, Stefaan Blancke, Michel Mast, Kristof Roseeuw